خیر و شرِّ اخلاقی، مطلق است

مطلق معانی مختلف دارد:

۱- به دور از نقص، محدودیّت، استثناء، قید و شرط

۲- کامل

۳- مستقلّ و آزاد

۴- خالص و محض

۵- ثابت

۶- کلّی

۷- نامحدود و نامتناهی

و ...

✍️نسبی بودنِ اخلاق به این معنی است که خیر و شرِّ اخلاقی از فردی به فردی از جامعهای به جامعهای از مکانی به مکانی از زمانی به زمانی فرق بکند و ثابت و مشترک نباشد. مطلق بودن هم به این معنی است که خیر و شرّ میان تمام انسانها در تمام زمانها و مکانها و فرهنگها ثابت است و تمام انسانها مثلاً خوب بودنِ عدالت و صداقت و ... را قبول دارند و همینطور بد بودنِ ظلم و دروغ را.

✍️این که برخی آداب و رسوم در جوامع و میان خرده فرهنگهای یک جامعه و عرفهای مختلف فرق بکند، ربطی به این بحث ندارد.

✍️اگر کسی به قرار دادی بودن قایل باشد، به نسبی بودن هم قایل خواهد بود. کسانی که به مطلق بودن قایلاند، به خیر و شرّ ذاتی قایل هستند.

✍️ثابتاتِ خیر و شرّ، امر فطری است و در ساختار وجودی انسان سرشته شده است.

✍️رفتارها و کارهای اخلاقی و نه خیر و شرّ اخلاقی با توجّه به موقعیّتها و تغییر عناوین دگرگون میشود.

پیامدها و نتایج نسبیگرایی اخلاقی

۱) برابری انسانهای خوب و بد؛ یعنی این که اعمال نیک و بد افراد برابر میشود.

۲)سلب مسؤلیّت افراد؛ از دیگر پیامدهای اعتقاد به نسبیگرایی این است که فردی کار خلافی در جامعه انجام میدهد و از نظر اخلاقی خود را مسؤل نمیشناسد.

۳) اگر اخلاق نسبی باشد، نمیتوانیم شیوهی تربیتیِ ثابتی داشته باشیم.