شبهات حکومت دینی(اسلامی):

o تعالیم دین منحصر در امور معنوی و اخروی و خداست ولیسیاست به امور دنیوی میپردازد.

o قلمرو دین امور شخصی و فردی است ولی سیاست به امور جمعیمربوط است.

o دین نظام سیاسی و اجتماعی ندارد.

o دین مقدّس است و سیاست نامقدّس. امر مقدّس را با امرنامقدّس چه کار؟!

o علما نباید قداست خودشان را با ورود در سیاست خراب کنند.

در مورد شبهة «جدایی امور فردیو معنوی از امور اجتماعی و دنیوی» باید گفت:

· اگرمنظور از دین، مسحیّت باشد؛ همینطور است که ادّعا شده(دین به امور فردی و معنوی واخروی مربوط است ...)، چرا که پولس قدّیس احکام و شریعت موسوی را از مسیحیّت جداکرد و مسیحیّت دینی بدون شریعت و احکام اجتماعی –سیاسی شد. در حالی که اسلام دینی است که شریعت و احکام اجتماعی سیاسی هم دارد. بهقول امام راحل، اسلام همهاش سیاست است(کنایه از این که اغلب احکام و دستوراتاسلام یا اجتماعی –سیاسی است یا اگر هم فردی باشد، جنبة اجتماعی سیاسی هم دارد).

· وآنگهیامور فردی و معنوی از امور اجتماعی - سیاسی و دنیوی به ضرس قاطع قابل تفکیکنیستند. در منطق اسلام، دیواری بین امور دنیوی/اجتماعی و معنوی/فردی کشیده نشدهاست. تمام امور فردی و اجتماعی بعد معنوی و اخروی هم دارد. در اسلام آخرت در دروندنیا پیچیده شده است و راهِ آخرت از دنیا میگذرد. به عبارتِ دیگر، اسلام عبادت ومعنویّتِ فردی و جمعی/دنیوی و اخروی دارد.

· اسلاماحکام اجتماعی دارد و اجرای این احکام مستلزم نظام سیاسی است. نظام سیاسی غیردینی،تعهّدی به احکام اجتماعی –سیاسی اسلام نخواهد داشت و عرصه برای دین و دینداری تنگ خواهد شد و بسیاری احکامالهی معطّل خواهد ماند و دین و دینداری، حدّاقلّی خواهد بود.

در مورد شبهة «نظام سیاسینداشتنِ دین»، باید گفت:

· اگرآموزهها و گزارههای اجتماعی –سیاسی اسلام را جمع بندی کنیم، خواهیم دید که چهارچوب و نظام سیاسی از آن بیرون میآید.همچنین اگر سیرة پیامبر(ص) را که بنیانگذار مدینة سیاسی خاصّی بودند، مورد مطالعهقرار دهیم میبنیم که بنیاد و ساختار ویژهای داشته است که از دیگر نظامهای سیاسیمتمایز است.

شواهدی برای نظام سیاسیِاسلام:

۱- جامعیّت اسلام:

... الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْوَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا ... المائدة:٣

۲- تشکیلحکومت توسّط پیامبر(ص)

۳- خلافتو امامت پیامبران در قرآن:

وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُبِکَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّی جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِنذُرِّیَّتِی قَالَ لَا یَنَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ البقرة:١٢٤

یَا دَاوُودُ إِنَّاجَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُم بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ ... ص:٢٦

۴- ولایتو قضاوت در قرآن:

إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللَّهُوَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَیُؤْتُونَالزَّکَاةَ وَهُمْ رَاکِعُونَ المائدة:٥٥

۵- جهاد وشهادت در قرآن:

وَأَعِدُّوا لَهُم مَّااسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ ... الأنفال:٦٠

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّحَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ ... الأنفال:٦٥

وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَکُونَفِتْنَةٌ وَیَکُونَ الدِّینُ لِلَّهِ فَإِنِ انتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ إِلَّا عَلَىالظَّالِمِینَ البقرة:١٩٣

۶- مبارزهبا کفر و طاغوت:

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّأُمَّةٍ رَّسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ... النحل:٣٦

۷- نفیسلطهگری و سلطهپذیری

... وَلَن یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکَافِرِینَعَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا النساء:١٤١

۸- امر بهمعروف و نهی از منکر:

الَّذِینَ إِن مَّکَّنَّاهُمْفِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّکَاةَ وَأَمَرُوابِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنکَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ الحج:٤١

۹- نظام حقوقیو تأکید بر اجرای آن:

وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُفَاقْطَعُوا أَیْدِیَهُمَا ... المائدة:٣٨

۱۰- احکاماقتصادی مثل احکام تجارت و معامله، خمس، زکات، مالکیّت و ...

نتیجه:لازمة امورِ فوق الذّکر، وجود نظام سیاسی و حکومتی خاصّی است.

در مورد شبهة «قداستِ دین ونجاستِ سیاست» باید گفت:

· ازنظر ما سیاست، خوب و بد دارد، مقدّس و نامقدّس دارد، انسانی و حیوانی دارد، الهی وشیطانی دارد. یعنی سیاست منحصر در سیاستِ بد و نامقدّس و حیوانی و شیطانی نیست. بهقول شهید مدرّس، سیاستِ ما عینِ دیانت ماست(سیاستی هم وجود دارد که متناسب با دیناست).

· سیاستاسلامی، مبانی و اهداف متعالی دارد و با اخلاق و ارزشهای انسانی و معنوی ملازمتدارد.

در موردِ شبهة قداستِ علما ولزوم حفظ آن باید گفت:

· تمامهستی علما از جمله قداستشان فدای دین! حفظ قداستِ علما هدف نیست. هدف، بندگی واجرای حدود الهی است نه تأمین قداست شخصی و صنفی. علمای بسیاری در طول تاریخ برایحفظ اسلام از جان و آبروی خود گذشتهاند و این رواست.