تربیت از دیدگاه اسلام

اسلام تربیت را محدود به دورة خاصی نمیداند ولی این نکته هم از کتاب و سنت عیان است که: تربیت در دورههای خاصی اهمیت اساسی دارد.

برخلاف تصور رایج، در قاموس تربیت اسلامی، تربیت در دوران قبل از تولد، نوزادی، کودکی و نوجوانی اهمیت خاصی دارد و اساس تربیت در همین دورهها گذاشته میشود که خوشبختانه علم نابالغ بشری هم تا جایی که به بلوغ رسیده به این مهم اذعان داشته است.

درباب تأثیر شخصیت و هویت پدر و مادر و آمادگیشان قبل از انعقاد نطفه، موقع انعقاد نطفه، حلال و طیب بودن یا نبودن تغذیه در تمام دورهها، اعمال و رفتار مادر در دوران حاملگی، و . . . اشارات گسترده و عمیقی در کتاب و سنت وجود دارد.

متآسفانه ما در دوران مذکور سهلانگاریهای تربیتی فراوانی را مرتکب میشویم و بعد وقتی با جوان نابهنجاری مواجه میشویم، تعجب میکنیم. غافل از اینکه، جوان چیزی نیست جز محصول تربیتی دورههای گذشته. اگر حق تربیت این دورهها را ادا میکردیم، با جوانی آماده سر و کار داشتیم که به آسانی قدم در شاهراه صراط مستقیم میگذارد.

با خودسازی و تغذیة حلال و طیب، پرهیز از گناه، رعایت و اِعمال قواعد تربیتی، پرهیز از سهلانگاری و سختگیری، نظارت و هدایت، امر به معروف و نهی از منکر در چهارچوب دین الهی میتوان به تربیت سالم و رشد و بلوغ همه جانبة نونهالان امید بست.